Kultura i sztuka

Współczesny człowiek potrzebuje z pewnością terapii śmiechem. Nawet małe dzieci wiedzą, że śmiech to zdrowie. Ludzie zaczęli poszukiwać środki, jakimi mogą to uzyskać Powstają więc w kinie liczne komedia, tak samo w teatrze, jednak wytworzył się oddzielny nur w kulturze, gdzie doprowadzenie widza do niepohamowanego śmiechu jest największym priorytetem.
Powstał kabaret. Na scenie pojawiał się jeden człowiek, który potrafił zgromadzoną na Sali publiczność doprowadzić do łez, opowiadając śmieszne anegdoty, dowcipy, przy tym odpowiednio gestykulując. Na scenie pojawiały się także grupy artystów, którzy nie tylko mogli prowadzić między sobą zabawny dialog, ale także przeprowadzać przezabawne scenki. Po wojnie człowiek potrzebował oderwania się od ponurej rzeczywistości, wtedy też nastąpił rozwój kabaretów. Powstawało coraz więcej grup artystycznych, które rozbawiały widza do łez. Grupy kabaretowe komentowały rzeczywistość, która była bolesna. Jednak robiły to w sposób, przy którym trudno było pohamować rozbawienie. Nie przebierali w środkach, a gdy obecna była cenzura znajdowali sposób na jej ominięcie poprzez zgrabne ukrywanie treści.
Obecnie grupy kabaretowe w Polsce wykonują skecze głównie związane z kilkoma tematami, będącymi bezdenną studnią, z której można czerpać nieskończenie wiele pomysłów. Poruszają tematy polityczne, wyśmiewają rozgrywki pomiędzy politykami, ich wygląd i zachowanie. Nie pozostawiają suchej nitki na polskiej piłce nożnej, których organizacje są skorumpowane. Wyśmiewają cechy Polaków, których nietrudno zauważyć w dzisiejszych czasach.
Popularnymi kabaretami są Łowcy Kropka B, Kabaret Moralnego Niepokoju, Ani Mru Mru, Paranienormalni. Pojedynczymi znanymi jednostkami prześmiewczymi są: Cezary Pazura czy Grzegorz Halama – opiekun kur, którym organizuje dość ciekawe rozrywki.
Jednak w tym obszarze kultury nie ma monopolu, wciąż powstają interesujące grupy, odkrywane na licznych festiwalach. Coraz więcej ludzi chce się śmiać, ale także doprowadzać ludzi do śmiechu. Tworzą oni swego rodzaju sztukę, w której muszą wykorzystywać liczne talenty jak np. gra aktorska czy śpiew a nawet taniec.

Każdy choć raz miał styczność w swoim życiu ze sztuką teatralną. Niekoniecznie profesjonalną, także amatorską. Teatr to miejsce, w którym aktorzy za pomocą kilku rekwizytów i nie za dużej dekoracji potrafią przedstawić świat, w którym obecnie się znajdują.
W teatrze poznaje się prawdziwych aktorów, którzy potrafią zmierzyć się z widzem i jego reakcjami. Na żywo muszą przełykać ewentualną porażkę, nie dając tego po sobie poznać. Muszą umieć poradzić sobie ze stresem, nie mogą zapominać tekstu, roli, kwestii. A jeśli im się to zdarzy, muszą odpowiednio na to zareagować. Potrafią budować napięcie samą grą aktorską, wspiera ich dodatkowo muzyka odpowiednio dobrana do sztuki.
Teatr ma głębokie korzenie. Pierwsze sztuki wystawiane były już w starożytności, w których mogli grać tylko mężczyźni. Jeśli w przedstawieniu była przewidziana rola kobieca, aktor przybierał odpowiedni strój i maskę. Sztuka teatralna na przestrzeni wieków ewoluowała. Powstawały takie wybitne dzieła sceniczne jak: „Makbet” czy „Hamlet”. Na scenie mogło pojawiać się coraz więcej osób, powoli rezygnowano z chóru. Pozwolono także w końcu występować kobiecie, które okazały się bardzo dobrymi aktorkami. We współczesnym teatrze jest już wszystko dozwolone i dopuszczalne. Powstają dramaty, komedie czy musicale Reżyserzy wystawiają sztuki dla najmłodszych. Co odważniejsi, pokazują na scenie nagość i erotyzm. Czasem sztuka opiera się wyłącznie na grze ciała, czasem na iluzji światła. Niewątpliwe jest, ze reżyserzy mają swobodę w dowolnym interpretowaniu powstałych dzieł, czy tworzenia eksperymentów, które mogą przynieść im sławę.
Teatr to niesamowite miejsce, gdzie odkrywamy świat naszą wyobraźnią i wyobraźnią aktorów. I nie ważne, czy będzie to monolog jednego aktora czy sztuka pełna akcji, zawsze zobaczymy coś, co daje nam do myślenia. Teatr dostarcza rozrywki na najwyższym poziomie, niczym nieograniczonej, gdzie nawet zwykły, najmniejszy rekwizyt ma znaczenie symboliczne. Każdy gest aktora jest dokładnie przemyślany, nie ma tu chaosu i przypadku.

Kino bombarduje nas co chwila coraz to nowszymi propozycjami różnych gatunków, które mają stać wielkimi hitami filmowymi. Jednym z najpopularniejszych jest komedia romantyczna, która zaspokaja u ludzi pragnienie miłości i oglądania szczęśliwych happy endów.
Niektórym może się wydawać, że jest to gatunek, w którym nie da się wymyśleć czegoś nowego. Może i mają rację, jednak frekwencje kinomaniaków na seansach mówią co innego. Ludzie kochają ten gatunek, choć często nie przyznają się, że lubią oglądać zakochane pary, którym cały czas staje coś na przeszkodzie, a mimo to zawsze są ze sobą. Ludzie uwielbiają patrzeć na szczęśliwą miłość, na szczęśliwe zakończenia. Często filmy te powodują u wrażliwszych widzów wzruszenie i płacz. A tego ludziom potrzeba ckliwości, romantyczności, ale i emocji, które im przypomną jak ważne są w życiu uczucia.
Jednak idąc do kina na komedię romantyczną nie powinno się nastawiać, że zobaczymy wybitne dzieło. Ten gatunek przeznaczony jest dla masowego odbiorcy, dlatego tworzony jest wg pewnych ustalonych schematów, które zawsze się sprawdzają. Historia ma być chwytliwa, trochę gagów plus zawiłości losu, garść wzruszających momentów i namiętności i mamy przepis na gorącą komedię romantyczną.
Mistrzami gatunku byli tacy wielcy reżyserzy jak: Ernst Lubistch czy Frank Capra. Gdy w latach 90, nastąpił kryzys kina, komedia romantyczna przeżywała renesans popularności. Jednak fabuły nowo powstałych filmów nawiązywały do klasyki gatunki i w ten sposób zaczął utrwalać się pewien schemat ich tworzenia.
Kiedy mamy zły nastrój, nic nam nie idzie, być może jest to najlepsza recepta na oderwanie się od rzeczywistości. Nie wymagająca rozrywka, powodująca wzruszenia, pokazująca perypetie głównych bohaterów może wywołać uśmiech na twarzy, a także dać trochę nadziei, że nie mamy najgorzej. Nikt nie zaprzecza, że komedia romantyczna ma tylko zaspokajać potrzeby widzów i być tylko dobrą rozrywką. Nikt nie zaprzecz, że są to pozycje mało ambitne, ale ludzie i tak je wybierają.

Często stoimy przed wyborem, gdzie pójść: do teatru czy do kina. Który rodzaj rozrywki nam najbardziej odpowiada. Jednak oba świata wiele różni, dlatego wybór może okazać się trudny.
Film to brak kontaktu z żywymi aktorami na scenie. Wszystko tam jest zaplanowane, każda scena musi być udana, a jeśli nie wychodzi, jest powtarzana do uzyskania pożądanego efektu. Aktorzy są do każdej sceny stylizowani, ubierani. Gdy jest złe oświetlenie, które uwidacznia niedoskonałości pojedynczego aktora, można je dobierać do jego indywidualnych potrzeb. Aktor nie musi znać całego tekstu od razu, jedynie do scen, w których w danym dniu gra. Jeśli zapomni, kwestia jest powtarzana. Dodatkowo wszelkie wady filmu zakrywane są pod retuszem komputerowym i dodawaniem efektów specjalnych. Dzięki temu film wchodząc na ekrany kin, powinien być dopieszczony i pozbawiony skaz (a bywa że tak nie jest).
Z kolei teatr to obcowanie z żywymi ludźmi. Tu nie ma czasu na pomyłki, jeśli jednak do tego dojdzie, aktor musi to naprawić tak, by widz się nie zorientował. Często tworzone sa przedstawienia, które pozwalają na interakcję z przybyłymi osobami do teatru. Widz może uczestniczyć w akcji sztuki, wpływać na jej rozwój. Aktorzy teatralni nie mają dużo czasu na przebranie, więc często przez całą sztukę występują w jednym stroju. Zmiana dekoracji też nie może być znacząca – tutaj akcja, jeśli chodzi o zmianę miejsc i otoczenia, nie może następować szybko i gwałtownie. Mogłoby to spowodować jedynie zamieszanie na scenie oraz brak zrozumienia oglądanej sztuki. Jednak dzięki pomyłkom aktora, nieporozumieniom na scenie, często powstają sytuacje komiczne, które tylko ubarwiają przedstawienie. Aktorzy później mają co wspominać, a widz nie zauważa różnicy, gdyż tak naprawdę nie wie, jak miała potoczyć się akcja.
Jak widać każdy rodzaj rozrywki ma swoje wady i zalety. Często sztuki teatralne są przekładane na produkcje filmowe, lecz jak pokazuje doświadczenie są tedy dużo gorsze i tracą na wartości. Jednak nie zawsze sztuka teatralna musi być wybitna, tak samo jak film nie zawsze jest płytki. Warto wcześniej przeczytać kilka recenzji, które ułatwią nam wybór.