Kultura i sztuka

Nierozerwalnie z rozwojem cywilizacji, poszczególne regiony, niezależnie od panujących w danym okresie trendów, tworzyły własną sztukę związaną wyłącznie z tradycjami i historią danego obszaru. Kultura ludowa charakteryzuje się specyficznym dialektem, często niezrozumiałym dla obcych, dość bogatą gamą kolorystyczną, ciekawymi strojami i obrzędami. Jest to kultura rozwijająca się na wsi, w niższych warstwach społecznych. Jej początki datuje się w średniowieczu, a obecna jest do dzisiaj. Charakteryzuje się nierozerwalnym tradycjonalizmem, lokalną religijnością i wierzeniami, myśleniem mitycznym i wierzeniem w zabobony.
W Polsce można wyróżnić 5 odmiennych regionów o różniącej się między sobą kulturą: łęczycki, łowicki, rawski, opoczyński i sieradzki. Przede wszystkim odróżnia je charakterystyczny strój. Do dziś, przy okazji ważniejszych świąt można oglądać na ulice kolorowe i bogate stroje ludowe. W skansenach możemy podziwiac kościółki i chaty ludności z danego regionu. Historycy dbają, by nie popadły w zapomnienie, umieszczają w nich przedmioty codziennego użytku, stawiają meble, które kiedyś umeblowanie wnętrza. W łowickich chatach w świątecznych izbach układano poduszki na kształt piramid sięgających sufitu. Skrzynie, które były jednym z najważniejszych mebli wykonywano z sosnowego drewna. Malowano je farbą olejną na kolor brązowy bądź ciemnoczerwony. Na ścianach tworzono wielobarwne kompozycje kwiatowe. Łowiczanie wycinali z kolorowego papieru wycinanki, które stanowiły ozdobę chałupy. Powstały trzy rodzaje: kodry, gwiozdy i tasiemki. Oprócz tego ozdobę wnętrz stanowiły pająki, które wieszano pod stropem. Jeden z rodzajów był zbudowany z glinianej kuli z dużą ilością słomianych patyków.
Obecnie elementy kultury ludowej wykorzystywane są w dekorowaniu mieszkań jak np. obrus ręcznie robiony i haftowany, firanki. Łączone są elementy nowoczesne z umeblowaniem ludowym. Projektanci i styliści także w tworzeniu ubrań wykorzystują inspiracje z kultury ludowej. Często można spotkać na ulicy kobiety ubrane w chusty z elementami folklorystycznymi.

Bez niektórych wynalazków nie bylibyśmy w stanie śledzić działalności artystów, oglądać ich dzieła. A tak dzięki telewizji, radiu czy prasie mamy dostęp do wielu tworów przede wszystkim kultury masowej.
Telewizja udostępnia nam oglądanie przede wszystkim filmów. Choć nie są w niej grane hity i premiery kinowe, to dzięki niej możemy obejrzeć produkcje sprzed kilku lat, które zachwycały i wzbudzały w widzu wszelkie emocje. Dzięki telewizji mamy dostęp, mimo późnych godzin nadawania, do pozycji ambitniejszych, które wprowadzają nas w zachwyt bądź zadumę i zamyślenie. Pozwala nam się także rozerwać przy produkcjach takich jak programy taneczne, wokalne, gdzie sławy szukają prawdziwych talentów bądź osób, które potrafią zrobić show. Nie zapomina także o dobrym nastroju widza, a wprowadzają go w ten stan poprzez nadawanie różnych sketchów i wystąpień kabaretów. Dzięki telewizji mamy dostęp do popularnych seriali, nie tylko tych rodzimych.
Radio nie przekazuje nam obrazu, dlatego ma trudniejsze zadania, by zachęcić odbiorcę do słuchania. Dlatego wiele popularnych stacji nadaje programy, które są skierowane do masowego słuchacza, nie dbając o gusta pozostałych. Mimo to ten rodzaj środka przekazu jest lubiany, w szczególności przez kierowców, którzy w ten jedyny sposób mogą urozmaicić sobie długą i monotonną drogę. Jednak i w radiu nie brakuje ciekawszych, na wysokim poziomie programów tematycznych – czytane są fragmenty książek czy prowadzone są listy muzyki alternatywnej.
Kolejnym rodzajem mediów jest prasa. Z niej bardzo często dowiadujemy się o wydarzeniach kulturalnych odbywających się w danym mieście, o nowych płytach muzycznych, wychodzących filmach czy premierach teatralnych. Przy okazji mamy możliwość przeczytania recenzji, co od razu wyrabia nam opinię o danym „produkcie” kultury. Dziennikarze piszą felietony, reportaże, zamieszczają piękne zdjęcia.
Bez rozwoju technologii, kultura, sztuka dla wielu byłaby nieosiągalna. Nie dowiadywalibyśmy się o premierach kinowych, nie znalibyśmy zespołów muzycznych czy wartości danego dzieła.

Obecnie kultura może być skierowana do masowego odbiorcy jak i indywidualnego. Jednak zasadą jaką kieruje się większość artystów (oczywiście nie wszyscy), to zdobyć pieniądze. A aby zdobyć pieniądze musi spodobać się to większej ilości ludzi. Dlatego też wprowadzono termin kultura masowa.
Jest to kultura przekazywana za pomocą środków masowego przekazu jak radio, telewizja i prasa. By dotrzeć do masowego odbiorcy treści ulegają pewnym standaryzacjom, tak by większość mogła je zrozumieć. Powoduje to, niestety obniżenie jej poziomu, tak by stanowiła jedynie rozrywkę niskich lotów, przez co odbiorca staje się bierny. Jest ona przeznaczona dla wielkich produkcji, które trafią w gusta większości jak np. filmy hollywoodzkie, przynosząca ogromne zyski. Charakteryzuje ją często nastawienie na zaspokajanie najprostszych potrzeb oraz brak oryginalności i polotu. Kultura masowa przedstawia często tematy sprawdzone, oklepany i banalny sposób, by widz nie miał problemu z jej odczytaniem. Telewizja rzadko puszcza filmy, które są ambitniejsze, a jeśli to robi, prezentuje je późnym wieczorem, w popularnych radiach słychać przeważnie te piosenki, które przypadają większości do gustu, a czasopisma podążają za tanią sensacją, coraz mniej zwracając na poziom jaki reprezentują (tzw. tabloidy). A skutkiem działania kultury masowej jest globalizacja. I teraz można polemizować, czy dobrze, że istnieje coś takiego, gdyż przez to większość ludzi ma dostęp do tych samych powieści, filmów i pomimo ich komerializacji może to być dla wielu jedyny dostęp do jakiegokolwiek przejawu sztuki i kultury.
Kulturze masowej przeciwstawiana jest kultura awangardowa, czy wysoka. Tutaj artysta nie musi ulegać standaryzacji, tworzy dla siebie, uwalnia pokłady kreatywności i swobody twórczej. Nie zamyka się w schematach. Jednak ten rodzaj kultury niekoniecznie musi być zrozumiały dla większości. Często dzieła należące do tego nurtu mają ukrytą treść, przedstawiane są za pomocą symboli, a odbiorcy masowemu, przyzwyczajonemu do prostoty, może być trudno odnalezienie prawdziwej natury tworu kulturalnego.
Do nas należy wybrać, jaki rodzaj kultury wybierzemy. Czy bardziej zależy nam na odkrywaniu prawdziwego świata artyzmu czy oglądanie produkcji przynoszących prostą rozrywkę. Czasem się je łączy i wybiera w zależności od nastroju, dlatego granica dzieląca oba rodzaje kultury, może powoli się zacierać.

Każdy z nas na co dzień spotyka się z pojęciem kultura. Tworzy ją każdy z nas, każdy z nas mija ją obok siebie. Bo kultura to wszystko: architektura, malarstwo, rzeźba, literatura, muzyka, teatr, film.
Na przestrzeni wieków wielcy artyści tworzyli wielkie dzieła, które zapisały się na kartach historii. Teraz my, obecne pokolenia, które mogą oglądać zbiory sztuki zgromadzone w muzeach na całym świecie, możemy je podziwiać. Od tego świata, często abstrakcyjnego, dzieli nas tylko kupno biletu. A wtedy możemy przenieść się w inną rzeczywistość, popłynąć wraz artystą, spróbować zrozumieć jego wizję i przesłanie. Każda epoka nie zapominała o dokonaniach poprzednich stuleci. Czasem po prostu zmieniano koncepcję otaczającego świata. Tak i teraz nikt nie zapomina o kulturze, która była tworzona przez tysiąclecia – od pierwszych malowideł pojawiających się w jaskiniach po abstrakcyjne często niezrozumiane obrazy dzisiejszych czasów.
I chociaż pamiętamy o niej, to często nie szanujemy. Bo nierzadko spotyka się akty wandalizmu, które mają na celu zniszczeniu dzieł sztuki. Nierzadko mówi się o kradzież dokonywanych przez zachłannych złodziei. Coraz mniej ludzi ogląda obrazy przeszłości, bardziej skupiając się na obrazach teraźniejszości i przyszłości. A gdyby choć na chwilę stanąć i popatrzeć ile dany artysta włożył wysiłku, by przekazać światu swoją wizję, może zapomnielibyśmy na ten moment o naszych problemach.
Kultura powinna rozwijać się w każdym obszarze, a teraz stoimy w obliczu nowych technologii, które przyczyniają się do jej tworzenia. I choć nie jest to złe, w ten sposób, coraz mniej jest malarzy, rzeźbiarzy, więcej grafików komputerowych, fotografów, którzy zmieniają zdjęcia za pomocą popularnych programów graficznych. Nie chodzi tu o negację, lecz o to, by nie zapominać o tradycji i szacunku do przeszłości.
Tak więc nie ulegajmy modzie, korzystajmy z dobrodziejstw współczesności, ale też od czasu do czasu przypomnijmy sobie o tym, co dokonali w przeszłości wielcy artyści, podziwiajmy ich twórczość, a także poszukajmy tych, o których mówi się mało, a stworzyli niepowtarzalne dzieła.