Kultura i sztuka

Renesans to okres, w którym tworzyli wybitni artyści. Jednym z nich jest Leonardo da Vinci, wielki humanista, który nie ograniczał się tylko do jednej dziedziny sztuki, nie ograniczał się nawet tylko do sztuki. Łączył kreatywność i matematyczny umysł.
Zaczynał od tworzenia dzieł religijnych, przedstawiających głównie wizerunki Marii np. „Zwiastowanie”, wprowadzając nowatorskie metody i środki wyrazu. Leonardo w początkach swej kariery był nadwornym portrecistom, stworzył wtedy nową technikę – sfumato, którą osiągnął za pomocą miękkich przejść od światła do cienia. Dzięki temu przedmioty znajdujące się na jego obrazach traciły swoją pierwotną sztywność, ich kontury wydawały się bardziej miękkie.
Leonardo stał się mistrzem w operowaniu cieniem i światłem, potrafił ukazać na swych obrazach odmienną porę dnia, jasność i ciemność. Leonardo szukał i tworzył, nie odrzucał dokonań innych malarzy, dlatego też stosował perspektywę, by nadać swoim obrazom większej głębi. Przykładem takiego dzieła jest „Ostatnia wieczerza”, która do dzisiaj wzbudza kontrowersje wśród badaczy i inspiruje pisarzy do tworzenia powieści.
Leonarda można uznać za twórcę wielu nauk technicznych – aeromechaniki, teorii mechanizmów, nauki o częstościach maszyn. Zajmował się teorią widzenia, geometrią i kosmologią. Jako wielki umysł potrafił wykorzystywać swoje talenty, nie ograniczając się tylko do jednej dziedziny. By osiągnąć perfekcję w przedstawianiu ludzkiego ciała, artysta studiował anatomię człowieka, tworząc liczne szkice poszczególnych części ciała.
Kiedy Leonardo rozpoczął życie nieustabilizowane – życie wędrownika, stworzył najsłynniejszy portret, który do tej pory zachwyca swoją genialnością, doskonałym uchwyceniem tajemniczości kobiety. Da Vinci idealnie przedstawił delikatny materiał, wszelkie cienie padające na kobietę. Górzysty pejzaż w tle wzmacnia uczucie niepokoju i niedopowiedzenia.
Bez wątpienia Leonardo da Vinci to wybitny artysta, który przed przełożeniem swojej wizji na płótno dokładnie studiował fizjonomię człowieka, mimikę jego twarzy. Często szukał inspiracji wśród ludzi na ulicach. Nie ograniczał się tylko do portretowania, ale także tworzył freski czy wizerunki postaci religijnych. Jego twórczość i życie było bogate i tajemnicze, które do dzisiaj inspiruje współczesnych ludzi i badaczy.

Renesans to epoka, która wiele zaczerpnęła z klasycyzmu starożytności, w wielu dziedzinach jak malarstwo, rzeźbiarstwo czy architektura. Rozpoczął się mniej więcej w XIV wieku, choć dokładna data jest ciągle tematem sporu wielu badaczy, i trwał do końca XVI wieku. Jego kolebką są Włochy, to tam tworzyło najwięcej artystów i oni ustalili trendy i normy, które były stosowane w innych państwach europejskich.
Renesans to epoka, w której religia i sztuka stanowiły jedność, Bóg nie budził strachu, był raczej uważany za stwórcę i artystę (jak pisał Kochanowski w swoich wierszach). Przede wszystkim czczono człowieka jako istotę rozumną. Sztuka stała się narzędziem do poznawania rzeczywistości, odkrywania nowych horyzontów. Ważnym odkryciem w malarstwie była perspektywa, która nadała nowy wymiar obrazom. Stały się one bardziej żywe i realne. Nie przedstawiano tylko scen religijnych, ale także zaczęto dostrzegać piękno życia codziennego, które było uwieczniane na płótnie. Rzeźby, portrety były odzwierciedleniem rzeczywistych postaci, z dokładnym przedstawieniem cieni, próbowano uchwycić prawdziwą naturę człowieka, jego wnętrze i duszę. Jest to epoka, gdzie przede wszystkim artyści starali się przedstawić piękno otaczającego świata. Wszelkie przejawy sztuki są tego przykładem.
Dziełem monumentalnym, które powstawało przy uczestnictwie wielu artystów jest Kaplica Sykstyńska, ze wspaniałymi freskami Michała Anioła (jeden z najwybitniejszych twórców renesansu). Oprócz Michała Anioła genialnym artystami, mistrzami w swej dziedzinie byli Leonardo da Vinci i Sandro Botticelli. Wpływ starożytności widać także w architekturze, zdobiono gzymsy, korzystano ze styli kolumn. Tworzono ogromne kopuły wieńczące budowle.
W kilku zdaniach niestety nie da się opowiedzieć o pięknie tej epoki, o wszystkich artystach, którzy przyczynili się do rozwoju kultury. Wykorzystywano tutaj złote proporcje, za piękno uważano klasyczne rysy, jak i w starożytności. W przeciwieństwie do średniowiecza, renesans próbował łączyć, poznawać, a nie celebrować bojaźń i strach.

Starożytność to epoka, w której wiele dokonano, odkryto. Znana jest z wielu filozofów, wodzów, powstały wtedy wspaniałe budowle, rzeźby, wyroby ceramiczne. I mimo że nie było takiego rozwoju techniki potrafili wzbić się na wyżyny i wydobyć wiele ze swoich umysłów.
Przede wszystkim należy wspomnieć o imponujących piramidach starożytnych Egipcjan. Stworzyli budowle ogromne, bez dźwigów i wszelkich maszyn, które mogłyby przenosić ciężkie kamienne bloki. Największa z nich, Piramida Cheopsa, uznana za jeden z Siedmiu Cudów Świata, mierzy wysokość ok. 146 metrów, a zbudowana jest 2,3 mln bloków, gdzie każdy z nich waży średnio po 2,5 tony. Godny uwagi jest też Sfinks, pomnik przedstawiający lwa z głową faraona. Do tej pory postać ta wykorzystywana jest w kulturze, to ona zadaje zagadki, które potrafią odgadnąć tylko najbystrzejsi.
Starożytny Rzym także nie odstawał od Egiptu, zostały wzniesione takie budowle jak akwedukt czy Koloseum, gdzie odbywały się walki gladiatorów. Lecz Rzymianie nie tylko architekturą mogą się poszczycić, ale także wspaniałymi utworami literackimi (np. Wergiliusza, który tworzył teksty epickie).
Należy też wspomnieć o dokonaniach Greków, którzy tworzyli wspaniałe rzeźby, odwzorowując szczegółowo rysy twarzy (oczywiście upiększając modela). To w Grecji tworzył, Homer, chyba najbardziej znany poeta starożytny, który stworzył znaną wszystkim Iliadę. Greccy architekci stworzyli styl kolum stosowany nawet w późniejszych wiekach – joński, koryncki i dorycki.
Na podstawie wierzeń Greków i Rzymian powstała mitologia, o której cały czas słyszy się w szkole. Była już wiele razy spisywana przez współczesnych, w różnych wersjach, ale oznacza to jedynie, że cały czas inspiruje, poetów, malarzy, rzeźbiarzy.
Chiny, choć były Państwem odizolowanym, także tworzyły własną kulturę, do której przez wiele wieków nie przenikały wpływy obcych cywilizacji. To oni stworzyli, niepowtarzalną budowlę, jako jedyną, widoczną z kosmosu – Mur Chiński, który do tej pory stoi i jest celem dla wielu turystów.
Podsumowując, choć starożytni nie dysponowali narzędziami dostępnymi dzisiaj, umieli wykorzystać umiejętności i wyobraźni, by tworzyć kanony piękna, dali podwaliny renesansowi. Inspirują do dziś artystów, gdyż oni jako pierwsi mieli możliwość ustalać pewne popularne motywy czy zasady moralne.