Sztuka barokowa
Barok to epoka, która zrezygnowała z przekonań renesansu. Choć sztuka taka jak malarstwo czy rzeźba nie popadły w zapomnienie (jak w średniowieczu), wróciła wielka religijność i mistycyzm.
Barok charakteryzował się przede wszystkim dużym przepychem, ozdobnością i brakiem umiaru. Wznoszone wielkie, strzeliste budowle, wnętrza okapywały od złota. Człowiek nie stanowił już centrum sztuki, nie wielbiono jego piękna, artyści dążyli do oddania wielkości Boga. We Włoszech głównym mecenasem był Kościół, który starał się walczyć reformacją i wyznaniami protestanckimi. Dlatego też głównie w budowlach kościelnych widać przejawy epoki barokowej – monumentalne freski, które przestawiały historię chrześcijaństwa jak np. Alegoria misji jezuickich i triumf św. Ignacego znajdujący się w kościele San Ignazio. W baroku nie odrzucono jednak sposobu przedstawiania ciała człowieka, z doskonałymi proporcjami. Nadal chwalono piękno, tyle że teraz musiało wiązać się religią, postaciami świętych itd. Obrazy nadal były dynamiczne, pełne ruchu i mimo doskonałej cielesności sprawiały wrażenie uduchowionych. Dzięki opanowaniu sztuki perspektywicznej malarze barokowi udoskonalili ja jeszcze bardziej – stworzyli wrażenie iluzji, dzięki czemu widz nie był w stanie odróżnić, gdzie kończy się sklepienie kopuły, a gdzie jest to tylko malowidło na suficie.
Oczywiście, jak w każdej epoce, znajdowali się buntownicy, którzy sprzeciwiali się takiemu przedstawianiu rzeczywistości. W baroku był nim Caravaggio, który do mistrzostwa opanował stukę cieniowania, światła. Malarz zrezygnował z iluzjonizmu, który miał tylu zwolenników. Wolał on realizm, dostrzeganie piękna w codziennym życiu, także tym wewnętrznym. Nie bał się pokazać trudu życia ludzi, naznaczonego pracą, dlatego tez zrezygnował ze sztucznego piękna, które promował renesans. Wielki malarz znalazł naśladowców, którzy byli zachwyceni jego sposobem przedstawiania światrm oraz grą światła, co sprawiało, że jego obrazy mimo realizmu stawały się niezwykłe.
To kolejna epoka, gdzie stawiano na rozwój kultury. Powstało kilka dróg, którymi podążali artyści, jednak nadal tworzyli wspaniałe i zachwycające dzieła, które do tej pory chwytają za serce.