Kultura i sztuka

Nierozerwalnie z rozwojem cywilizacji, poszczególne regiony, niezależnie od panujących w danym okresie trendów, tworzyły własną sztukę związaną wyłącznie z tradycjami i historią danego obszaru. Kultura ludowa charakteryzuje się specyficznym dialektem, często niezrozumiałym dla obcych, dość bogatą gamą kolorystyczną, ciekawymi strojami i obrzędami. Jest to kultura rozwijająca się na wsi, w niższych warstwach społecznych. Jej początki datuje się w średniowieczu, a obecna jest do dzisiaj. Charakteryzuje się nierozerwalnym tradycjonalizmem, lokalną religijnością i wierzeniami, myśleniem mitycznym i wierzeniem w zabobony.
W Polsce można wyróżnić 5 odmiennych regionów o różniącej się między sobą kulturą: łęczycki, łowicki, rawski, opoczyński i sieradzki. Przede wszystkim odróżnia je charakterystyczny strój. Do dziś, przy okazji ważniejszych świąt można oglądać na ulice kolorowe i bogate stroje ludowe. W skansenach możemy podziwiac kościółki i chaty ludności z danego regionu. Historycy dbają, by nie popadły w zapomnienie, umieszczają w nich przedmioty codziennego użytku, stawiają meble, które kiedyś umeblowanie wnętrza. W łowickich chatach w świątecznych izbach układano poduszki na kształt piramid sięgających sufitu. Skrzynie, które były jednym z najważniejszych mebli wykonywano z sosnowego drewna. Malowano je farbą olejną na kolor brązowy bądź ciemnoczerwony. Na ścianach tworzono wielobarwne kompozycje kwiatowe. Łowiczanie wycinali z kolorowego papieru wycinanki, które stanowiły ozdobę chałupy. Powstały trzy rodzaje: kodry, gwiozdy i tasiemki. Oprócz tego ozdobę wnętrz stanowiły pająki, które wieszano pod stropem. Jeden z rodzajów był zbudowany z glinianej kuli z dużą ilością słomianych patyków.
Obecnie elementy kultury ludowej wykorzystywane są w dekorowaniu mieszkań jak np. obrus ręcznie robiony i haftowany, firanki. Łączone są elementy nowoczesne z umeblowaniem ludowym. Projektanci i styliści także w tworzeniu ubrań wykorzystują inspiracje z kultury ludowej. Często można spotkać na ulicy kobiety ubrane w chusty z elementami folklorystycznymi.

Często pomijamy w opisywaniu epok i dokonaniach artystów sztukę rzeźbiarstwa. A tworzą ciekawą i interesującą gałąź kultury, od starożytności po współczesność.
Cechą najważniejszą, wyróżniającą rzeźbiarstwo od malarstwa jest jej trójwymiarowość. Dzięki niej mamy możliwośc oglądania z dzieła, najczęściej ze wszystkich stron. Rzeźbę wykonuje się różnorodnymi technikami i z różnych materiałów. Najpopularniejszymi są: gips, drewno, kamień czy glina.
Rodzaje kamienia wykorzystywane do rzeźbienia to marmur i piaskowiec. Niestety, by rzeźba nabrała kształtów, należy poddać jej długiemu procesowi obróbki, dodatkowo najlepiej wcześniej przygotować sobie model gipsowy, by wiedzieć, w których miejscach użyć dłuta. Rzeźby w drewnie wykonywane są najczęściej z lipy, jednak tak naprawdę większośc gatunków liściastych nadaje się do obróbki rzeźbiarskiej. Często można spotkać ulicznych artystów, którzy za pomocą dłuta tworzą piękne i efektowne figurki z drewna. Do wykonywania rzeźb metalu używa się np. metody odlewniczej – na wosk tracony.
Początki rzeźbiarstwa mają już w starożytności. Artyści już wtedy próbowali nadawać realne kształty rzeźbionym postaciom. Zachowywali proporcje, dłutem żłobili klasyczne rysy. W renesansie rzeźby tworzył m.in. Michał Anioł, który wzorował się na dokonaniach starożytnych Greków. W tym okresie powstał także nowy styl rzeźby – rzeźba nagrobkowa, której twórcą był Donatello. Natomiast najczęstszymi tematami wykorzystywanym przez artystów była Pieta oraz Dawid. W Rzeźby barokowe są pełne dynamizu i ruchu. Artyści nie ograniczali się do ukazania tylko jednej postaci, potrafili tworzyć rzeźby wielopostaciowe i monumentalne, które zadziwiały lekkością. A współcześnie artyści poddają się wyobraźni, nie jest dla nich ważne dokładne odwzorowania postaci czy rzeczy. Często tworzą instalacje, które zadziwiają oglądających pomysłowością i wykorzystaniem materiału.
Rzeźby są wspaniałym świadectwem rozwoju kultury i sztuki, mimo ograniczeń materiału. A mimo to artyści potrafili uchwycić w nich piękno człowieka i jego duszę, potrafili ukazać dynamikę przedstawianej sceny.

Kino bombarduje nas co chwila coraz to nowszymi propozycjami różnych gatunków, które mają stać wielkimi hitami filmowymi. Jednym z najpopularniejszych jest komedia romantyczna, która zaspokaja u ludzi pragnienie miłości i oglądania szczęśliwych happy endów.
Niektórym może się wydawać, że jest to gatunek, w którym nie da się wymyśleć czegoś nowego. Może i mają rację, jednak frekwencje kinomaniaków na seansach mówią co innego. Ludzie kochają ten gatunek, choć często nie przyznają się, że lubią oglądać zakochane pary, którym cały czas staje coś na przeszkodzie, a mimo to zawsze są ze sobą. Ludzie uwielbiają patrzeć na szczęśliwą miłość, na szczęśliwe zakończenia. Często filmy te powodują u wrażliwszych widzów wzruszenie i płacz. A tego ludziom potrzeba ckliwości, romantyczności, ale i emocji, które im przypomną jak ważne są w życiu uczucia.
Jednak idąc do kina na komedię romantyczną nie powinno się nastawiać, że zobaczymy wybitne dzieło. Ten gatunek przeznaczony jest dla masowego odbiorcy, dlatego tworzony jest wg pewnych ustalonych schematów, które zawsze się sprawdzają. Historia ma być chwytliwa, trochę gagów plus zawiłości losu, garść wzruszających momentów i namiętności i mamy przepis na gorącą komedię romantyczną.
Mistrzami gatunku byli tacy wielcy reżyserzy jak: Ernst Lubistch czy Frank Capra. Gdy w latach 90, nastąpił kryzys kina, komedia romantyczna przeżywała renesans popularności. Jednak fabuły nowo powstałych filmów nawiązywały do klasyki gatunki i w ten sposób zaczął utrwalać się pewien schemat ich tworzenia.
Kiedy mamy zły nastrój, nic nam nie idzie, być może jest to najlepsza recepta na oderwanie się od rzeczywistości. Nie wymagająca rozrywka, powodująca wzruszenia, pokazująca perypetie głównych bohaterów może wywołać uśmiech na twarzy, a także dać trochę nadziei, że nie mamy najgorzej. Nikt nie zaprzecza, że komedia romantyczna ma tylko zaspokajać potrzeby widzów i być tylko dobrą rozrywką. Nikt nie zaprzecz, że są to pozycje mało ambitne, ale ludzie i tak je wybierają.

Do wydarzeń kulturalnych należy na pewno zaliczyć odbywające się na całym świecie koncerty. Jest to forma rozrywki, która potrafi wyzwolić z człowieka nieznane dotąd pokłady energii.
W każdym mieście, większych bądź mniejszych klubach odbywają się koncerty bardziej lub mniej znanych wykonawców. Ludzie kupują bilety, najczęściej sale są wypełnione po brzegi, a fani bawią się do samego rana na after party. Koncerty dostarczają adrenaliny i zabawy. Pozwalają na żywo obcować z muzyką ulubionych zespołów. Powodują uczucie euforii i wyzwolenia. Koncert to przedstawienie muzyczne, gdzie aktorami są muzycy, a widzami wielcy fani. Każdy lubi kołysać się w rytm ulubionej piosenki, dlatego tak chętnie lubimy chodzić i słuchać ich na żywo. Sprawiają, że odrywamy się na chwilę od naszych problemów, pozwalają nam się wyszaleć.
Często przed koncertami głównych gwiazd wieczoru, występują suporty, mniej znane zespoły, które mają szansę zaistnieć przed dużą publicznością. Oczywiście to wielkie gwiazdy wybierają, kto będzie miał możliwość wystąpienia przed innymi. W Polsce jednak największą popularnością cieszą się koncerty zagranicznych gwiazd największego kalibru. Ich muzyczne show najczęściej odbywają się na stadionach lub dużych halach, by móc pomieścić wszystkich fanów ich muzyki. Dla słuchaczy jest to wielkie i niezapomniane święto.
Oprócz koncertów pojedynczych szans, dużym wydarzeniem muzycznym są wszelkiego rodzaju festiwale muzyki. Najbardziej znanym polskim świętem muzyki jest Open’er odbywający się w Gdyni przy rytmach muzyki zagranicznych jak i rodzimych gwiazd. Popularny jest także Woodstock, lecz tutaj grana jest muzyka przeznaczona dla węższego grona słuchaczy. Bowiem tutaj triumfy święci muzyka alternatywna, rock i reggae.
Reasumując, koncert muzyczny to wielkie wydarzenie muzyczne i kulturalne, gromadzące ludzi różnego pokroju. Nie ważne kim jesteś na co dzień, ważne, że potrafisz przyjść i się bawić. I choć zdarzają się chwile, kiedy fani zachowują się agresywnie, warto przyjść na takie widowisko, ponieważ mamy nie tylko szansę zobaczenia naszego ukochanego zespołu, ale także ujrzenia spektakularnego widowiska.

Choć zdarza się, ze o tym zapominamy, kulturę tworzą także literaci, pisarze i poeci. Oni w inny sposób pokazują świat, nie za pomocą obrazów a słów. Lecz w jak każdym rodzaju sztuki i tutaj powstają utwory kiczowate, przeznaczone dla masowego odbiorcy. Choć nie można zapominać, że jest wielu ambitnych twórców, którzy dbają o poziom swoich dzieł i wprawiają w zachwyt czytelnika.
Literatura popularna to płytki rodzaj rozrywki. Często w takich utworach, mimo wciągającej akcji, występuje brak logiki pomiędzy poszczególnymi faktami lub brak konsekwencji w nazewnictwie czy zachowaniu bohaterów. Rzadko kreślone są portrety psychologiczne bohaterów, którzy kierują się najniższymi pobudkami, przedstawiane są tu prawdy oczywiste. Taka literatura nie wnosi nic nowego i odkrywczego do kultury. Nastawiona jest na jak największą sprzedaż książek oraz komerializację, tak by trafiła do masowego odbiorcy. Zapomina się, że czytelnik to nie pozbawiony szarych komórek bezmózgowiec, dla którego nie ma znaczenia co czyta.
Był czas, kiedy popularne stały się na całym świecie książki Dana Browna. Jego utwory zawierały szybką i dynamiczną akcję, dlatego też wielu ludzi je czytało. Były łatwe w odbiorze i odprężały. Jednak książki te pozbawione są logiki, bazują na podstawowych wartościach ludzi, nie wnosząc nic do ich życia. Są natomiast kontrowersyjne, poruszają tematy, często uważane za tabu. Po sukcesie Dana Browna, pisarze wychwycili nową modę, więc zaczęto tworzyć w podobnym stylu: poruszano tematy religii ukazując ją w świetle wypaczonym, węsząc na każdym kroku intrygi, tajemnice.
Harlequiny to kolejny rodzaj literatury popularnej, skierowanej głównie do kobiet, które szukają zatracenia w kolejnych romansach wielkich miłościach bohaterów. Pisane są schematycznie, tak by przypaść do serca jak największej liczbie czytelniczek.
Literatura popularna to rynek komercyjny. Wiadomo, czasem potrzebna jest nam prosta rozrywka, pozbawiona symboli i ukrytych znaczeń, jednak nie powoduje ona naszego duchowego rozwoju. Nie jest sztuką w prawdziwym znaczeniu tego słowa, choć ludzie z chęcią sięgają po taki rodzaj ukulturawiania.