Kultura i sztuka

Dziś już mało kto pamięta pierwsze filmy, które wprawiały w zachwyt widzów. W tamtych czasach była to nowinka techniczna, ludzi zachwycała możliwość utrwalenia obrazu na taśmie.
Kino nieme jak sama nazwa wskazuje pozbawione było podkładu muzycznego, czy wypowiadanych dialogów. Kwestie, które miały zostać wypowiedziane, wyświetlane były na oddzielnych kadrach. Początek historii kina, a zarazem kina niemego datuje się rok 1895, kiedy to bracia Lumiere zorganizowali projekcję dziewięciu jednominutowych filmów. Historie przedstawiane na ekranach były różnorodne, od dramatycznych po komiczne. Nie najważniejszy był dźwięk, lecz plastyka ciała i mimika. Największymi gwiazdami kina niemego byli Charlie Chaplin, Pola Negri, Clara Bow, Rudolf Valentino.
Charlie Chaplin to chyba aktor, który najbardziej kojarzy się z początkiem kina. Stworzył komiczną postać o charakterystycznym chodzie, podpierającego się laską. Połączył jako pierwszy błazenadę i wygłupy z wrażliwością na krzywdy. Najważniejszym dziełem Chaplina bez wątpienia był film „Gorączka złota”. Jednak największym jego dziełem zostały „Światła wielkiego miasta”. W 1971 roku za całokształt twórczości otrzymał honorowego Oscara.
Pola Negri, polska aktorka o międzynarodowej sławie, zrobiła karierę w Stanach Zjednoczonych w kinie niemym. Była ucieleśnieniem kobiecości, jej role opierały się na graniu kobiety wampa. Jej głównymi atutami, które przyczyniły się do rozwoju jej kariery to egzotyczna uroda i demoniczny sposób gry aktorskiej. Film, który dał jej przepustkę do Hollywood to „Madame Dubarry”, gdzie grała prostą szwaczkę, która została kochanką Ludwika XV.
Kino nieme, mimo że pozostaje już tylko wspomnieniach, zapisało się na kartach historii kina. W tym okresie, nie znano pojęcie efekty specjalne, liczyła się tylko gra aktorska i ich mimika. Aktorzy musieli nauczyć się pokazywać treść za pomocą swojego ciała, gdy tekst wyświetlany na ekranach był tylko dodatkiem. Era kina niemego pozwalała na rozwijanie kariery osobom nie znającym angielskiego jak np. Poli Negri, ważna była gra, nie dialog.

Każdy choć raz miał styczność w swoim życiu ze sztuką teatralną. Niekoniecznie profesjonalną, także amatorską. Teatr to miejsce, w którym aktorzy za pomocą kilku rekwizytów i nie za dużej dekoracji potrafią przedstawić świat, w którym obecnie się znajdują.
W teatrze poznaje się prawdziwych aktorów, którzy potrafią zmierzyć się z widzem i jego reakcjami. Na żywo muszą przełykać ewentualną porażkę, nie dając tego po sobie poznać. Muszą umieć poradzić sobie ze stresem, nie mogą zapominać tekstu, roli, kwestii. A jeśli im się to zdarzy, muszą odpowiednio na to zareagować. Potrafią budować napięcie samą grą aktorską, wspiera ich dodatkowo muzyka odpowiednio dobrana do sztuki.
Teatr ma głębokie korzenie. Pierwsze sztuki wystawiane były już w starożytności, w których mogli grać tylko mężczyźni. Jeśli w przedstawieniu była przewidziana rola kobieca, aktor przybierał odpowiedni strój i maskę. Sztuka teatralna na przestrzeni wieków ewoluowała. Powstawały takie wybitne dzieła sceniczne jak: „Makbet” czy „Hamlet”. Na scenie mogło pojawiać się coraz więcej osób, powoli rezygnowano z chóru. Pozwolono także w końcu występować kobiecie, które okazały się bardzo dobrymi aktorkami. We współczesnym teatrze jest już wszystko dozwolone i dopuszczalne. Powstają dramaty, komedie czy musicale Reżyserzy wystawiają sztuki dla najmłodszych. Co odważniejsi, pokazują na scenie nagość i erotyzm. Czasem sztuka opiera się wyłącznie na grze ciała, czasem na iluzji światła. Niewątpliwe jest, ze reżyserzy mają swobodę w dowolnym interpretowaniu powstałych dzieł, czy tworzenia eksperymentów, które mogą przynieść im sławę.
Teatr to niesamowite miejsce, gdzie odkrywamy świat naszą wyobraźnią i wyobraźnią aktorów. I nie ważne, czy będzie to monolog jednego aktora czy sztuka pełna akcji, zawsze zobaczymy coś, co daje nam do myślenia. Teatr dostarcza rozrywki na najwyższym poziomie, niczym nieograniczonej, gdzie nawet zwykły, najmniejszy rekwizyt ma znaczenie symboliczne. Każdy gest aktora jest dokładnie przemyślany, nie ma tu chaosu i przypadku.

Rozwój współczesnym technologii pozwala młodym artystom na wybór dziedziny, która najbardziej przypadnie im do gustu. A spektrum mają szerokie od sztuki tradycyjnej, jak malarstwo po sztukę komputerową, jak projektowanie stron internetowych. Jednak do jednej mają dostęp od dzieciństwa, przez co mają szansę sprawdzić, czy przypadnie im do gustu. A jest nią fotografia.
Przez ponad 100-letnią historię fotografia zmieniała się, a jej twórcy na pewno nie przypuszczali, że będzie tak rozwinięta pod względem technologicznym. Kiedyś, by móc pozwolić sobie na aparat, trzeba było słono zapłacić, obecnie, każdy może sobie na niego pozwolić.
Mimo że fotografia może nie wydawać się sztuką, jeśli aparat służy raczej do upamiętniania świąt rodzinnych, to powstają prace tak piękne, że człowiek zastanawia się – jak komuś udało się zamknąć tak wazną chwilę na małym obrazku. Często jesteśmy pod wrażeniem prac artystów, którzy potrafią wykorzystać potencjał, jaki tkwi w tym urządzeniu. Profesjonaliści używają różnych obiektywów i ustawień aparatu w zależności od sytuacji, jakiej się znaleźli.
Fotografię obecnie dzielimy na tradycyjną i cyfrową. Fotografia tradycyjna to aparaty zapisujące obrazy na kliszach, którym wybiera się odpowiednią czułość na światło. Mamy do wyboru następujące wartości ISO: 100, 200, 400. Jeżeli wybierzemy aparaty automatyczne, nie mamy możliwości doboru parametrów, za nas wybiera mechanizm zainstalowany w urządzeniu. Nie musimy martwić się o światło, przysłonę czy migawkę. Sam też uruchamia, jeśli zajdzie taka potrzeba, lampę błyskową. Możemy także kupić sobie bardziej profesjonalny aparat, gdzie już sami wybieramy ustawienia. Fotografia cyfrowa również dzieli się na amatorską i profesjonalną, gdzie w tej drugiej należy mieć dużą wprawę, by nie zmarnować ujęcia.
O popularności fotografii świadczą liczne wernisaże, wystawy uznanych artystów, liczne konkursy, w których uczestniczą zarówno profesjonaliści jak i amatorzy. Dzięki dostępności, jest to rodzaj sztuki, którą może wykonywać każdy i cieszyć, że przyczynia się do rozwoju współczesnej kultury. A jeśli brakuje mu wykształcenia wystarczy wybrać się na kurs bądź do szkoły artystycznej, by poznać wszystkie możliwość fotografii.

Renesans bez wątpienia kojarzy z dwoma wielkimi artystami: Leonardem da Vinci oraz Michałem Aniołem. Ten drugi zasłynął między innymi ze wspaniałych fresków w Kaplicy Sykstyńskiej.
Michał Anioł kształcił się u malarza Domenico Ghirlandaio, w późniejszym okresie u rzeźbiarza Bertolda di Giovanni. W obu dziedzinach sztuki jak wiadomo artysta zdobył mistrzostwo. By jego prace wydawały się bardziej realistyczne i prawdziwe, oddawały piękno ciała człowieka, studiował jego anatomię, wykonując liczne sekcje zwłok w szpitalu przy klasztorze Santo Spirito. Jedną z pierwszych rzeźb, który stworzył był śpiący Kupidyn, którego postać idealnie oddawała kanony piękna klasycznego. Dość długo pracował nad kolejnym dziełem – rzeźbą „Dawida”, jedną z najbardziej znanych w dorobku Michała Anioła. Wykonał także kolosalny posąg z brązy przedstawiający ówczesnego papieża. Niestety rzeźba nie dotrwała do dzisiejszych czasów, została zniszczona trzy lata po jego ukończeniu. Michał Anioł także próbował swoich sił w architekturze. Kierował budową Bazyliki św. Piotra, zmieniając całkowicie plany poprzednich architektów. Mimo że pracował nad dnią do końca swojego życia, nie udało mu się jej ukończyć. Jednak dzięki tej budowie zyskał jeszcze większe uznanie i nowych zwolenników. Michał Anioł, mimo że miał wielu pomocników, wolał pracować sam. Wszystkie rzeźby samodzielnie tworzył, wyłącznie w marmurze. Fascynowało go dłuto i powierzchnia, więc często przerywał pracę, by zacząć nowe dzieło. Wyjątkiem, gdzie skorzystał z pomocy było malowanie fresków w Kaplicy Sykstyńskiej.
Wielu prac, których podjął się Michał Anioł nie dokończył, jako że był bardzo popularnym artystą, cieszącym się dobrą sławą. Rywalizował z Leonardem da Vinci o prym w sztukach, które uprawiali. Dzięki ich owocnej pracy możemy podziwiać dobytek obu artystów do dnia dzisiejszego. Jako że renesans był epoką, gdzie artystów fascynowało ludzkie ciało, Michał Anioł nie był wyjątkiem. Jednak już za życia zdobył niesłabnącą popularność, dzięki czemu nie musiał martwić „o jutro”, a skupić się wyłącznie na pracy artystycznej.

Jednym z najciekawszych nurtów malarstwa XX wieku był z pewnością surrealizm. Artyści reprezentujący ten styl zaskakiwali pomysłami, które były nowatorskie, inspirowane rzeczywistością.
Surrealizm powstał we Francji, szybko zdobył zwolenników, gdyż wyrażał to, co trudno określić, pozwalał na swobodę skojarzeń, nawet tych irracjonalnych. Jego celem było brak jakichkolwiek zahamowań wyobraźni, miał wyrażać bunt przeciwko klasycznym normom, które szufladkowały, a nie uwalniały twórczość artysty. Obrazy surrealistyczne to strzępki myśli, nieuporządkowane i nielogiczne. Oglądając dzieło z tego okresu mamy wrażenie oglądania snu, dlatego też ten okres nazwano epoką snów. Jednym z najwybitniejszych artystów, bardzo znanym jest Salvador Dali.
Dali był hiszpańskim malarzem wyróżniającym się na tle innych artystów, także poglądami. Był zwolennikiem konserwatyzmu i monarchii. Wymyślił własną metodę przedstawiania świata – „paranoiczno-krytyczną”. Był zafascynowany pracami Zygmunta Freuda, które od samego początku jego twórczości miały wpływ na tworzone obrazy. Stylistykę malarską ukształtował na podstawie prac innych malarzy surrealistycznych. Wyśmienicie opanował sposób modelowania, światłocień i efekty iluzjonistyczne, które zaczerpnął z minionych epok, w szczególności baroku. Nie bał się wyrażać głośno swoich poglądów, dlatego też często występował publicznie. Kontrowersje wzbudzają między innymi jego obrazy religijne, które powstały z uniesień wiary artysty. I choć nie kreował wizerunku dla publiczności masowej, obecnie wielbiony jest wielu ludzi, dzięki czemu jego wystawy są bardzo popularne i odnoszą komercyjny sukces. Najbardziej znanymi obrazami Dalego są: „Uporczywość pamięci”, „Płonąca Żyrafa”, „Sen”, „Metamorfoza Narcyza”.
Surrealizm do tej pory wzbudza emocje, ponieważ jest kontrowersyjni, artyści buntowali się przeciwko porządkowi, nie bali się przedstawiać świata w sposób wypaczony, nie malowali go pięknym, lecz takim, jaki jest naprawdę. Oczywiście surrealizm to nie tylko malarstwo, ale także rzeźba czy poezja, dzięki czemu artyści z rożnych kręgów mogli dać się ponieść niczym nieograniczonej wyobraźni.