Kultura i sztuka

Młodzi ludzie nie potrafią żyć bez komputerów. Znajdują coraz nowsze zastosowania i możliwości. Jednym z nich jest tworzenie grafiki komputerowej, która ciągle się rozwija i nadal nie osiągnęła swoich szczytowych możliwości.
Graficy komputerowi potrzebni są wszędzie, w szczególności w przemyśle gier, gdzie potrzeba dokładności i wielu umiejętności. Pracując przy dużej produkcji grafik ma trudne zadanie. Musi stworzyć przede wszystkim postać, potem przenieść ją w przestrzeń trójwymiarową, nanieść na nią teksturę, co nie jest zadanie m łatwym, każdy ruch, każda zmiana pozycji, wymaga innego ułożenia ubioru i szat, a także marszczenia się ciała czy układu rąk. Każda scena wymaga odpowiedniego oświetlenia, więc postać musi tez odpowiednio zawierać cienie i półcienie.
Grafik musi przewidzieć wszystkie ruchy postaci, by mógł odpowiednie informacje przekazać programistom. Grafik musi tworzyć także tło i otoczenie, w którym porusza się bohater.
Graficy komputerowi znajdują zatrudnienie nie tylko tam. Tworzą okładki książek, które mają zachęcić czytelnika do jej zakupu, tworzą kampanie reklamowe, czy zdobią swoimi ilustracjami książeczki dla dzieci. Może też wyrażać swoją opinię, przekazywać wartości, czy protest przeciwko ważnym nieporuszanym sprawom. Graficy robią to poprzez tworzenie plakatów, często przekonywujących do ważnych akcji poprzez drastyczne środki. Są to ludzie, którzy ciągle muszą mieć pomysły, ale również muszą ciągle być na topie i tworzyć naprawdę oryginalne prace, by móc wybić się na rynku.
Graficy tworzą również strony internetowe za pomocą połączenia kilku technologii. Muszą cały czas się rozwijać, by móc pokonać konkurencję. Tworzą karty do grania, a dokładnie ilustracje, które są małymi dziełami sztuki. Tworzą loga i akcje promocyjne
Jest wiele dziedzin, w których grafik komputerowy może się rozwijać. Jedni zaczynają od projektów na koszulkach, inni znowu malują plakaty. Lecz żadnemu z nich nie brakuje pomysłów i kreatywności. Nie poddają się, często siedzą długie godziny, by osiągnąć zamierzony cel. Lecz tak naprawdę często się o nich zapomina, sztuce, którą tworzą.

Na listach przebojów najczęściej granym typem muzyki jest pop, który w każdym roku zdobywa coraz szersze tłumy fanów.
Pop to muzyka prosta, popularna, która skierowana jest do masowego odbiorcy. Nie niesie żadnych głębszych treści, porusza tematy bliskie współczesnemu człowiekowi. Najczęściej wykorzystywanym motywem jest miłość ta szczęśliwa i ta nieszczęśliwa. Ważne, by piosenka tekstem poruszała serca, wzruszała ludzi. Dodatkowo ważne jest by melodia była prosta, nieskomplikowana, łatwo wpadała w ucho. Ludzie w tedy z chęcią słuchają nowych utworów popowych, przy których mile mogą spędzić czas.
Znanymi artystami popowymi są Madonna, kontrowersyjna piosenkarka, która szokowała od początków swej kariery strojem i wyglądem. Zawsze wychodziła poza przyjęte kanony, a fani naśladowali jej styl. Jest to artystka,, która lubi prowokować, w teledyskach i na scenie. Jej kariera naznaczona jest skandalem, lecz właśnie to przynosi jej ogromną sławę i popularność.
Michael Jackson, okrzyknięty królem popu, niedawno pochowany, potrafił stworzyć piosenkę, która od razu stała się hitem. Młodzi ludzie uwielbiają się bawić przy jego muzyce, nawet teraz po jego śmierci, kiedy cały czas jego płyty przynoszą dochód. Potrafił też swoim niesamowitym tańcem inspirować młodych ludzi, którzy uczyli się jego charakterystycznych ruchów.
Muzykę popową kształtują także młode piosenkarki jak Christina Aquilera, jest piosenkarką równie prowokującą jak Madonna. Jednak ją przez wiele lat krytykowano za styl, zbyt cukierkowaty i bez gustu. Jest także Britney Spears, która stała się idolką nastolatek, dzięki chwytliwym tekstom i melodyjnym piosenko.
W Polsce królową kiczu jest Doda, która zwraca na siebie uwagę skąpymi strojami i erotycznymi teledyskami na początku swojej kariery.
Pop jak wiele innych tworów kultury masowej ma przypaść do gustu szerszemu gronu słuchaczy. Nie ma być ambitny, lecz chwytliwy, ma poruszać tematy aktualne, które są ważne dla współczesnego człowieka.

Porównując dokonania artystów z minionych epok do sztuki współczesnej, możemy zauważyć tendencję do tworzenia dzieł symbolicznych, zawierania treści za pomocą prostych kształtów.
Po drugiej wojnie światowej nie potrafił spojrzeć świat jak poprzedni malarze. Artyści nie potrafili już przekazywać nowych wartości i zasad moralnych, ponieważ nie było jakich. Wszystko zostało powiedziane wcześniej, a i tak świat pogrążył się w przemocy. Dlatego rozwinął się abstrakcjonizm, sztuka która przedstawiała kwestie czysto utopijne. Artyści szukali indywidualnych form wyrazu.
Georges Mathieu czy Wols, francuscy malarze abstrakcyjni rozwinęli kierunek nazywany taszyzmem. Był to styl, w którym obrazy przedstawiano za pomocą plam tworzących symboliczne kształty. Artysta nie musiał już przestrzegać standardów sztuki, tradycyjnej kompozycji. Sporo osób uważało to za sztukę bezwartościową, która nie umie przedstawić otaczającej rzeczywistości.
Jednym z najważniejszych artystów abstrakcjonizmu, był Jackson Pollock, który namawiał odbiorców swojej sztuki do patrzenia na obrazy w inny sposób niż robili do tej pory. Powinni używać oczu wyobraźni, by móc dostrzec piękno malarstwa abstrakcyjnego, jakkolwiek przedstawianego.
Malarze nie narzucali wizji swojego obrazu, nie narzucali interpretacji, które mogłyby nakierować odbiorcę na właściwy trop. Raczej pozostawali przy tym, by oni tworzyli własne wizje ich wyobrażeń.
Równolegle rozwijała się abstrakcja geometryczna. Obraz w żaden sposób nie był w stanie naprowadzić na nastrój, w jakim malował go artysta. Na płótno nakładali idealne, gładkie powierzchnie barwne. Obraz nie powinien przedstawiać żadnego obiektu, lecz oddziaływać jako czyste malarstwo.
Dzisiaj, współczesny człowiek może zastanawiać się, jaki jest sens przedstawiania tak rzeczywistości. Jednak świat po II wojnie już nie był taki sam, był pusty, został wyprany z wszelkich wartości, a człowiek zwątpił w większość zasad moralnych. Dlatego też artyści nie mogli wyzbyć się takiego samego uczucia, ich obrazy przedstawiały to, to pozostało – własna wyobraźnie i kreatywność. Przekazywanie czystego malarstwa bez żadnych wskazówek na to, by zmienić świat.

Dziś już mało kto pamięta pierwsze filmy, które wprawiały w zachwyt widzów. W tamtych czasach była to nowinka techniczna, ludzi zachwycała możliwość utrwalenia obrazu na taśmie.
Kino nieme jak sama nazwa wskazuje pozbawione było podkładu muzycznego, czy wypowiadanych dialogów. Kwestie, które miały zostać wypowiedziane, wyświetlane były na oddzielnych kadrach. Początek historii kina, a zarazem kina niemego datuje się rok 1895, kiedy to bracia Lumiere zorganizowali projekcję dziewięciu jednominutowych filmów. Historie przedstawiane na ekranach były różnorodne, od dramatycznych po komiczne. Nie najważniejszy był dźwięk, lecz plastyka ciała i mimika. Największymi gwiazdami kina niemego byli Charlie Chaplin, Pola Negri, Clara Bow, Rudolf Valentino.
Charlie Chaplin to chyba aktor, który najbardziej kojarzy się z początkiem kina. Stworzył komiczną postać o charakterystycznym chodzie, podpierającego się laską. Połączył jako pierwszy błazenadę i wygłupy z wrażliwością na krzywdy. Najważniejszym dziełem Chaplina bez wątpienia był film „Gorączka złota”. Jednak największym jego dziełem zostały „Światła wielkiego miasta”. W 1971 roku za całokształt twórczości otrzymał honorowego Oscara.
Pola Negri, polska aktorka o międzynarodowej sławie, zrobiła karierę w Stanach Zjednoczonych w kinie niemym. Była ucieleśnieniem kobiecości, jej role opierały się na graniu kobiety wampa. Jej głównymi atutami, które przyczyniły się do rozwoju jej kariery to egzotyczna uroda i demoniczny sposób gry aktorskiej. Film, który dał jej przepustkę do Hollywood to „Madame Dubarry”, gdzie grała prostą szwaczkę, która została kochanką Ludwika XV.
Kino nieme, mimo że pozostaje już tylko wspomnieniach, zapisało się na kartach historii kina. W tym okresie, nie znano pojęcie efekty specjalne, liczyła się tylko gra aktorska i ich mimika. Aktorzy musieli nauczyć się pokazywać treść za pomocą swojego ciała, gdy tekst wyświetlany na ekranach był tylko dodatkiem. Era kina niemego pozwalała na rozwijanie kariery osobom nie znającym angielskiego jak np. Poli Negri, ważna była gra, nie dialog.

Każdy choć raz miał styczność w swoim życiu ze sztuką teatralną. Niekoniecznie profesjonalną, także amatorską. Teatr to miejsce, w którym aktorzy za pomocą kilku rekwizytów i nie za dużej dekoracji potrafią przedstawić świat, w którym obecnie się znajdują.
W teatrze poznaje się prawdziwych aktorów, którzy potrafią zmierzyć się z widzem i jego reakcjami. Na żywo muszą przełykać ewentualną porażkę, nie dając tego po sobie poznać. Muszą umieć poradzić sobie ze stresem, nie mogą zapominać tekstu, roli, kwestii. A jeśli im się to zdarzy, muszą odpowiednio na to zareagować. Potrafią budować napięcie samą grą aktorską, wspiera ich dodatkowo muzyka odpowiednio dobrana do sztuki.
Teatr ma głębokie korzenie. Pierwsze sztuki wystawiane były już w starożytności, w których mogli grać tylko mężczyźni. Jeśli w przedstawieniu była przewidziana rola kobieca, aktor przybierał odpowiedni strój i maskę. Sztuka teatralna na przestrzeni wieków ewoluowała. Powstawały takie wybitne dzieła sceniczne jak: „Makbet” czy „Hamlet”. Na scenie mogło pojawiać się coraz więcej osób, powoli rezygnowano z chóru. Pozwolono także w końcu występować kobiecie, które okazały się bardzo dobrymi aktorkami. We współczesnym teatrze jest już wszystko dozwolone i dopuszczalne. Powstają dramaty, komedie czy musicale Reżyserzy wystawiają sztuki dla najmłodszych. Co odważniejsi, pokazują na scenie nagość i erotyzm. Czasem sztuka opiera się wyłącznie na grze ciała, czasem na iluzji światła. Niewątpliwe jest, ze reżyserzy mają swobodę w dowolnym interpretowaniu powstałych dzieł, czy tworzenia eksperymentów, które mogą przynieść im sławę.
Teatr to niesamowite miejsce, gdzie odkrywamy świat naszą wyobraźnią i wyobraźnią aktorów. I nie ważne, czy będzie to monolog jednego aktora czy sztuka pełna akcji, zawsze zobaczymy coś, co daje nam do myślenia. Teatr dostarcza rozrywki na najwyższym poziomie, niczym nieograniczonej, gdzie nawet zwykły, najmniejszy rekwizyt ma znaczenie symboliczne. Każdy gest aktora jest dokładnie przemyślany, nie ma tu chaosu i przypadku.