Kultura i sztuka

Taniec jest dziedziną sztuki, która obecnie zyskuje coraz większą popularność. Być może jest to zasługa coraz to nowszych programów tanecznych i ich kolejnych edycji.
Udało się telewizji wzbudzić wśród młodych i starszych ludzi ogromne zainteresowanie tańcem. I nie chodzi tylko o oglądanie telewizyjnego show, ale o aktywność fizyczną. Potwierdzone jest to dużym zainteresowaniem kursami tańca, różnych stylów. Taniec to pasja, energia, namiętność. Potrzeba wiele wysiłku, by stworzyć klimat, przekazać publiczności emocje. Tworzone są widowiska, które wprawiają w zachwyt publiczność. Obecnie taniec wymaga dużej sprawności fizycznej, choć oczywiście nie jest to najważniejsza umiejętność. Szkoły taneczne przeżywają obecnie renesans, dlatego też powstaje ich coraz więcej. Głównie zakładają je tancerze, którzy wygrywali kolejne edycje programów. Warto zastanowić się więc, spośród jakich styli możemy wybrać.
Wyróżniamy tańce towarzyskie i inne, które można tańczyć indywidualnie. Tańce towarzyskie z kolei dzielimy na standardowe, do których należą walc wiedeński i angielski, tango, foxtrot, quickstep oraz na latynoamerykańskie, do których należą: cza-cza, rumba, samba, pasa doble, jive. Są to style oceniane na turniejach tańca towarzyskiego. Tańcząc style standardowe mężczyzna musi być ubrany w garnitur, a kobieta w zwiewnej, długiej sukni. Taniec latynoamerykański charakteryzuje dynamika oraz zmysłowość na podkreślenie jego charakteru.
Dodatkowo wyróżniamy takie style jak hip hop-bardzo dynamiczny, wymagający dużej sprawności fizycznej. Tak samo jak breakdance. Oba związane są kulturą hip hopu. Oczywiście istnieje wiele odłamów od tych rodzajów tańca, jednak jest ich zbyt wiele, by przytaczać je wszystkie. Dużą popularnością cieszy się także jazz, a nawet balet – taniec klasyczny, który wymaga wielu wyrzeczeń, by osiągnąć perfekcję
Obecnie taniec jest modą, jednak tym razem dobrze jest jej ulec. Dzięki niemu pozostajemy aktywni fizycznie, rozwijamy poczucie rytmu, zaczynamy umieć słuchać muzykę. Taniec to same zalety. Chyba że zaczniemy trenować styl, który wiąże się z możliwością zdobycia wielu kontuzji.

Być może jest to już zapomniany gatunek, coraz mniej słuchany. Opera nie jest już bowiem oznaką burżuazji, choć nadal kojarzy się z człowiekiem bardzo kulturalnym. Rzadko kto bywa na takim przedstawieniu scenicznym, które wymaga głębokiego zrozumienia tematu, a także wielkiego wyczucia estetycznego.
Opera wystawiana jest na scenie, stanowi dzieło wokalno-instrumentalne. Łączy w sobie wszystko, muzykę, słowa, ruch, akcję sceniczną oraz grę aktorską. I mimo takiej syntezy, dla wielu jest ona niezrozumiała i niegodna uwagi. Opera powstała dzięki marzeniom i postulatom grupy włoskich artystów – Cameraty florenckiej. I kiedy pojawiła się nowa technika secondo practica, udało się wprowadzić czytelny i wyrazisty sposób przedstawiania tekstu.
Pierwsze zmiany w ustalonych normach opery wprowadzono w klasycyzmie. Dzięki temu rozbudowano orkiestrę, chór uzyskał większe ilości partii chóralnych, które wpływały na rozwój akcji na scenie.
Jedną z najpopularniejszych utworów operowych jest „Carmen” – dzieło francuskiego kompozytora. Jest to utwór komiczny, oparty na noweli Prospera Merinee. Ukazuje XIX-wieczną Hiszpanii. Opera opiera się głównie na tragedii miłości żołnierza do cyganki. Mamy tu zbrodnię, miłość, zaślepienie, dynamiczny rozwój akcji – wszystko, co jest potrzebne, by dzieło zyskało popularność.
Kolejną operą godną uwagi jest na pewno „Straszny Dwór” Stanisława Moniuszki. Została napisana po powstaniu styczniowym jako manifest polityczny. Jest to utwór o zabarwieniu patriotycznym, gdzie połączone są elementy romantyczne i komediowe. Był zakazany przez władze rosyjskie przez co zyskał popularność wśród polskiej publiczności.
Mimo rozwoju opery, popularnych tematów, które są w niej poruszane, dynamiki i plastyki, młodzi ludzie wolą wybrać lżejszą rozrywkę, gdzie nie będą musieli zbytnio się skupić. Bo opera to nie przedstawienie, gdzie wszystko podane jest czarno na białym, trzeba umieć w niej dostrzec coś, czego nie posiada film czy teatr. Nie można zapominać, że istnieje taki rodzaj rozrywki, który na pewno pozwala oderwać się od rzeczywistości i przenieść się w bajkowy świat.

Wiele osób zastanawia, czemu ktoś może słuchać takiej muzyki. Dziwią się, jak można słuchać szarpanych dźwięków, niezrozumiałego śpiewu. A mimo to muzyka rockowa znalazła wielu wyznawców, czasem fanatyków, którzy nie potrafią słuchać innego niż ten rodzaju muzyki.
Wytworzył się stereotyp, że osoba, która tego słucha, nie dba o higienę, chodzi ubrana na czarno, w podartych ciuchach. Zapominają, że szufladkują osoby, które takie nie są. Owszem pewne kręgi takie są, lecz nie wszystkie, są grupy, które są skrajne, są grupy, które po prostu uwielbiają słuchać melodyjnego grania gitar, co czasem jest majstersztykiem.
Jest kilka odmian muzyki rockowej i rożne zespoły je reprezentują. Zacznę od najcięższego, przeznaczonego tylko dla przyzwyczajonych i wprawionych fanów – heavy metal. Jednak sam rodzaj ulegał złagodzeniu, mimo początkowego ostrego grania, które rzadko kojarzono z pięknem muzyki. Prekursorami tego gatunku są Led Zeppelin, Deep Purple, Black Sabbath. Często utożsamiano heavy metal z poglądami satanistycznym, co jest mylne i zwodnicze.
Blues rock jak sama nazwa wskazuje, powstał z połączenia bluesa i rocka, charakteryzuje się szybszym tempem i bluesową improwizacją. Przedstawicielami tego gatunku są: The Doors, Jimi Hendrix, Dżem czy Stanisław Nalepa.
Kolejnym gatunkiem wywodzącym się z rocka jest soft rock. Jest to styl, w którym dominującymi instrumentami są fortepian i inne z nim powiązane. Jest łagodna odmiana rocka, bardzo przyjemna dla ucha, melodyczna. Przedstawicielami tego nurtu są: angielska grupa Keane, Elton John czy Freddie Mercury z Queen.
Indie rock, chyba najpopularniejszy obecnie rodzaj rocka. Uważany jest za niezależny podgatunek rocka alternatywnego. Wiele zespołów właśnie grając ten styl, wybija się na rynku i zdobywa rzesze fanów. Znanymi przedstawicielami są: The Smiths czy Sonic Youth.
Muzyka rockowa, w zależności od podgatunku, jest dość specyficzna, czasem nie charakteryzuje się pięknem, lecz pozwala zespołom jak i słuchaczom wyzwolić z siebie energię. Widać to zwłaszcza na koncertach. Dlatego jeśli jesteśmy wściekli i ieliśmy zły dzień w pracy, warto włączyć sobie cięższy kawałek z pięknymi, gitarowymi wstawkami i wyszaleć się na środku pokoju.

Barok to epoka, która zrezygnowała z przekonań renesansu. Choć sztuka taka jak malarstwo czy rzeźba nie popadły w zapomnienie (jak w średniowieczu), wróciła wielka religijność i mistycyzm.
Barok charakteryzował się przede wszystkim dużym przepychem, ozdobnością i brakiem umiaru. Wznoszone wielkie, strzeliste budowle, wnętrza okapywały od złota. Człowiek nie stanowił już centrum sztuki, nie wielbiono jego piękna, artyści dążyli do oddania wielkości Boga. We Włoszech głównym mecenasem był Kościół, który starał się walczyć reformacją i wyznaniami protestanckimi. Dlatego też głównie w budowlach kościelnych widać przejawy epoki barokowej – monumentalne freski, które przestawiały historię chrześcijaństwa jak np. Alegoria misji jezuickich i triumf św. Ignacego znajdujący się w kościele San Ignazio. W baroku nie odrzucono jednak sposobu przedstawiania ciała człowieka, z doskonałymi proporcjami. Nadal chwalono piękno, tyle że teraz musiało wiązać się religią, postaciami świętych itd. Obrazy nadal były dynamiczne, pełne ruchu i mimo doskonałej cielesności sprawiały wrażenie uduchowionych. Dzięki opanowaniu sztuki perspektywicznej malarze barokowi udoskonalili ja jeszcze bardziej – stworzyli wrażenie iluzji, dzięki czemu widz nie był w stanie odróżnić, gdzie kończy się sklepienie kopuły, a gdzie jest to tylko malowidło na suficie.
Oczywiście, jak w każdej epoce, znajdowali się buntownicy, którzy sprzeciwiali się takiemu przedstawianiu rzeczywistości. W baroku był nim Caravaggio, który do mistrzostwa opanował stukę cieniowania, światła. Malarz zrezygnował z iluzjonizmu, który miał tylu zwolenników. Wolał on realizm, dostrzeganie piękna w codziennym życiu, także tym wewnętrznym. Nie bał się pokazać trudu życia ludzi, naznaczonego pracą, dlatego tez zrezygnował ze sztucznego piękna, które promował renesans. Wielki malarz znalazł naśladowców, którzy byli zachwyceni jego sposobem przedstawiania światrm oraz grą światła, co sprawiało, że jego obrazy mimo realizmu stawały się niezwykłe.
To kolejna epoka, gdzie stawiano na rozwój kultury. Powstało kilka dróg, którymi podążali artyści, jednak nadal tworzyli wspaniałe i zachwycające dzieła, które do tej pory chwytają za serce.