Kultura i sztuka

Człowiek nie potrafi żyć, jeśli nie otacza się dźwiękami, które sprawiają mu przyjemność. Tak naprawdę każdy choć raz w życiu musi poddać się terapii muzycznej w zaciszu swojego domu.
Bo muzyka łagodzi obyczaje, koi, sprawia, że się odprężamy. Towarzyszy człowiekowi od zawsze, początkowo były to prymitywne dźwięki, później coraz bardzie złożone, coraz bardzie urozmaicone. Ludzie zaczęli tworzyć nowe instrumenty, które wydawały z siebie różnego rodzaju dźwięki. Zaczęto je porządkować, tak by dane elementy zgrywały się, nie były chaotyczne w utworze, a także, żeby były powtarzalne. Dlatego stworzono zapis nutowy – język dla muzyków. Dzięki temu, każdy kto ma jakiekolwiek wykształcenie muzyczne, wystarczy, ze zerknie, a wie, jak będzie brzmiała melodia. W końcu wymyślono dyrygenta, by przy większej ilości instrumentów, móc zapanować nad orkiestrą, co jest bardzo trudne. Ostatecznie wykształciło się kilka rodzajów muzyki, które czasem dzielą – jak współczesną młodzież, czasem łączą. Jednak każdy znajdzie coś dla siebie, coś co sprawia mu przyjemność i odprężenie.
Obecnie mamy kilka dróg, dzięki którym możemy słuchać naszego ulubionego zespołu. Kiedyś były to tylko koncerty, dawane w małych klubach, na festynach. Potem przyszedł czas na rewolucję – powstało radio, a wraz z nim popularyzacja muzyki. Zaczęto nadawać różnego rodzaju programy tematyczne, dzięki którym każdy miał możliwość na chwilę zapomnienia przy dźwiękach ulubionej piosenki. Radio przestało wystarczać, nauczono się nagrywać dźwięk, więc powstały płyty winylowe. Teraz już słuchacze nie musieli czekać na ukochany utwór w radiu, ale mogli słuchać muzyki w domu, jednej piosenki – tyle razy, ile chcieli. A teraz mamy płyty cd, dvd, internet. Niestety wszystko to spowodowało, że zaczęło szerzyć się piratowanie, gdyż wielu ludzi nie stać na kupno drogiej płyty zespołu. Internauci ściągają pliki mp3, posiadaja bogatą kolekcję, lecz nadal celebrują słuchanie muzyki, gdyż tak naprawdę to ona sprawia, że czujemy się lepiej, że skupienie przychodzi z łatwością.

Internet i komputer wykorzystuje się dzisiaj w różnych dziedzinach życia m.in. w kreowaniu kultury i sztuki. Czasem tworząc galerie prac, gdzie możemy obejrzeć dokonania artystów. Jednak należy także docenić innych artystów i rzemieślników, którzy próbują wykreować świat Internetu, ubierając go w szatę graficzną.
Bowiem nie tylko grafika przedstawiana w galeriach jest sztuką. Jej przejawem są także tworzone strony internetowe, które zadziwiają czasem swoim stylem, pomysłowością. Graficy muszą włożyć wiele wysiłku, by móc sprostać oczekiwaniom klienta, którzy czasem oczekują od nich cudów. Chcą bowiem mieć stronę funkcjonalną i prostą, a zarazem inną i zaskakującą. A grafik musi znaleźć złoty środek pomiędzy wymaganiom zleceniodawcy a możliwościom programów graficznych, a zarazem nie może przesadzić (w końcu portal musi się ładować w miarę możliwości szybko).
Nie tylko strony, ale także loga firm, obecnie wymagają od grafików przewidywania oczekiwań klienta. Nie wystarczy jak kiedyś postawić kilka kresek, lecz logo musi doskonale komponować się ze stroną, na której się znajduje (czasem trzeba stworzyć kilka wersji kolorystycznych). Poza tym, co raz więcej przywiązuje się wagę do możliwości stworzenia iluzji trójwymiarowości, wypukłości lub innych efektów, które nadadzą inny, ciekawszy ton.
Ostatnio, coraz większą popularność zdobywają animacje na stronach, które wprowadzają ruch i dynamikę. Powodują, że oko odwiedzającego chętnie zatrzymuje się na dłużej na stronie. Wszelkie efekty, wprawiające w zachwyt sprawiają, że zwiększa się jej oglądalność. Dlatego też grafik ma coraz więcej pracy, musi ciągle poznawać technologie, zarazem rozwijać swoje zdolności manualne i rysownicze, tak by móc się w przyszłości wybić na rynku.
Dzisiejsze technologie pozwalają uzyskać efekty, które nie śniły się artystom minionych epok, przy dużo mniejszym nakładzie pracy. Jednak dostępność do różnego rodzaju oprogramowania graficznego i łatwość jego użycia, powoduje powstawanie wielu prac, które nie mają prawa bytu, gdyż nie przedstawiają żadnej wartości estetycznej i artystycznej.

Renesans to epoka, która wiele zaczerpnęła z klasycyzmu starożytności, w wielu dziedzinach jak malarstwo, rzeźbiarstwo czy architektura. Rozpoczął się mniej więcej w XIV wieku, choć dokładna data jest ciągle tematem sporu wielu badaczy, i trwał do końca XVI wieku. Jego kolebką są Włochy, to tam tworzyło najwięcej artystów i oni ustalili trendy i normy, które były stosowane w innych państwach europejskich.
Renesans to epoka, w której religia i sztuka stanowiły jedność, Bóg nie budził strachu, był raczej uważany za stwórcę i artystę (jak pisał Kochanowski w swoich wierszach). Przede wszystkim czczono człowieka jako istotę rozumną. Sztuka stała się narzędziem do poznawania rzeczywistości, odkrywania nowych horyzontów. Ważnym odkryciem w malarstwie była perspektywa, która nadała nowy wymiar obrazom. Stały się one bardziej żywe i realne. Nie przedstawiano tylko scen religijnych, ale także zaczęto dostrzegać piękno życia codziennego, które było uwieczniane na płótnie. Rzeźby, portrety były odzwierciedleniem rzeczywistych postaci, z dokładnym przedstawieniem cieni, próbowano uchwycić prawdziwą naturę człowieka, jego wnętrze i duszę. Jest to epoka, gdzie przede wszystkim artyści starali się przedstawić piękno otaczającego świata. Wszelkie przejawy sztuki są tego przykładem.
Dziełem monumentalnym, które powstawało przy uczestnictwie wielu artystów jest Kaplica Sykstyńska, ze wspaniałymi freskami Michała Anioła (jeden z najwybitniejszych twórców renesansu). Oprócz Michała Anioła genialnym artystami, mistrzami w swej dziedzinie byli Leonardo da Vinci i Sandro Botticelli. Wpływ starożytności widać także w architekturze, zdobiono gzymsy, korzystano ze styli kolumn. Tworzono ogromne kopuły wieńczące budowle.
W kilku zdaniach niestety nie da się opowiedzieć o pięknie tej epoki, o wszystkich artystach, którzy przyczynili się do rozwoju kultury. Wykorzystywano tutaj złote proporcje, za piękno uważano klasyczne rysy, jak i w starożytności. W przeciwieństwie do średniowiecza, renesans próbował łączyć, poznawać, a nie celebrować bojaźń i strach.

Starożytność to epoka, w której wiele dokonano, odkryto. Znana jest z wielu filozofów, wodzów, powstały wtedy wspaniałe budowle, rzeźby, wyroby ceramiczne. I mimo że nie było takiego rozwoju techniki potrafili wzbić się na wyżyny i wydobyć wiele ze swoich umysłów.
Przede wszystkim należy wspomnieć o imponujących piramidach starożytnych Egipcjan. Stworzyli budowle ogromne, bez dźwigów i wszelkich maszyn, które mogłyby przenosić ciężkie kamienne bloki. Największa z nich, Piramida Cheopsa, uznana za jeden z Siedmiu Cudów Świata, mierzy wysokość ok. 146 metrów, a zbudowana jest 2,3 mln bloków, gdzie każdy z nich waży średnio po 2,5 tony. Godny uwagi jest też Sfinks, pomnik przedstawiający lwa z głową faraona. Do tej pory postać ta wykorzystywana jest w kulturze, to ona zadaje zagadki, które potrafią odgadnąć tylko najbystrzejsi.
Starożytny Rzym także nie odstawał od Egiptu, zostały wzniesione takie budowle jak akwedukt czy Koloseum, gdzie odbywały się walki gladiatorów. Lecz Rzymianie nie tylko architekturą mogą się poszczycić, ale także wspaniałymi utworami literackimi (np. Wergiliusza, który tworzył teksty epickie).
Należy też wspomnieć o dokonaniach Greków, którzy tworzyli wspaniałe rzeźby, odwzorowując szczegółowo rysy twarzy (oczywiście upiększając modela). To w Grecji tworzył, Homer, chyba najbardziej znany poeta starożytny, który stworzył znaną wszystkim Iliadę. Greccy architekci stworzyli styl kolum stosowany nawet w późniejszych wiekach – joński, koryncki i dorycki.
Na podstawie wierzeń Greków i Rzymian powstała mitologia, o której cały czas słyszy się w szkole. Była już wiele razy spisywana przez współczesnych, w różnych wersjach, ale oznacza to jedynie, że cały czas inspiruje, poetów, malarzy, rzeźbiarzy.
Chiny, choć były Państwem odizolowanym, także tworzyły własną kulturę, do której przez wiele wieków nie przenikały wpływy obcych cywilizacji. To oni stworzyli, niepowtarzalną budowlę, jako jedyną, widoczną z kosmosu – Mur Chiński, który do tej pory stoi i jest celem dla wielu turystów.
Podsumowując, choć starożytni nie dysponowali narzędziami dostępnymi dzisiaj, umieli wykorzystać umiejętności i wyobraźni, by tworzyć kanony piękna, dali podwaliny renesansowi. Inspirują do dziś artystów, gdyż oni jako pierwsi mieli możliwość ustalać pewne popularne motywy czy zasady moralne.

Ludzie, a w szczególności artyści lubią eksperymentować, poszukiwać nowych połączeń i wyzwań, które dadzą im świadomość samozrealizowania się. Tak powstał hip-hop, obecnie kultura składająca się z kilku elementów: rap, graffiti, breakdance i DJing.
Jest to styl, który przypadł do gustu wielu młodym ludziom, nie zawsze jest akceptowany przez starsze pokolenie. Początkowo był głosem ludności wywodzącej się z biednych dzielnic Stanów Zjednoczonych. Młodzi ludzie rapowali o biedzie, która ich spotkała i o losie, który ich czeka. Przekazywali w swoich tekstach ból i rozpacz, opisywali rzeczywistość, która ich otaczała, nie ubarwiali. Teraz hip hop dla wielu stał się style życia, zapominając o korzeniach i jego pochodzeniu. I mimo że są raperzy, którzy nadal opisują rzeczywistość, wielu jest takich, którzy wykorzystali rap do wzbogacenia się i stania się popularnym. Nagrywają teledyski, gdzie głównym motywem są nagie kobiety oraz seks, a w tekstach dominują wyzwiska skierowane do innych wykonawców.
Oczywiście nie można tak szufladkować wszystkich wykonawców, gdyż byłoby to podążanie za stereotypem. Jest wielu artystów, którzy chcą i potrafią przekazać głębsze treści, nie tylko tworząc pod publiczkę, a i tak zyskują rzeszę fanów. Jednym z nich jest O.S.T.R, na którego koncerty, zjeżdżają się tłumy, a sale koncertowe są wypełnione. Jest to muzyk, po szkole muzycznej, który łączy bity, ze zgrabnie napisanym tekstem.
Jednak w Polsce wytworzył się jeszcze jeden nurt, który niestety nie jest ambitnym rodzajem rapu. Nazywany jest popularnie hip hop polo. Jest to próba spopularyzowania rapu, by móc dotrzeć do szerszego grona.
Jak wcześniej było wspomniane, hip hop to nie tylko rapowanie, to także tworzenie bitów, bitwy freestylowe, czy wiele imprez, na których bliżej można poznać tą kulturę. Występują wtedy artyści, którzy tańczą breakdance’a, czy osoby malujące małe dzieła sztuki za pomocą spray’a. Takie festiwale organizowane są nie tylko po to, by zgromadzić fanów na jakiejś większej imprezie, lecz także pokazaniu innym osobom, że hip hop nie powinien kojarzyć się z wulgaryzmami i wandalizmem.